Duch Boży w "domu synów"

Działanie ducha Bożego podczas Wieku Ewangelii różni się znacznie od jego działania we wcześniejszym czasie; różnicę tę wyrażają następujące określenia: "duch przysposobienia synowskiego", "duch synostwa", "duch poświęcenia", "duch prawdy" itp. Jak już widzieliśmy, pomiędzy upadkiem Adama a pierwszym przyjściem naszego Pana żaden człowiek nie został uznany przez Boga za syna; Abraham, ojciec wszystkich wierzących, otrzymał najwyższy tytuł, gdyż "przyjacielem Bożym nazwany jest". Niemniej jednak, jak wyjaśnia apostoł Jan, kiedy Logos stał się ciałem, okazał się swojemu narodowi, Izraelowi i wszystkim, którzy Go przyjęli (wtedy i później), dał moc (przywilej, możliwość) stania się synami Bożymi; ci, jak mówi, zostali spłodzeni przez Boga - spłodzeni z ducha, ponieważ "co się narodziło z Ducha, duch jest" (Jan 1:12,13; 3:3-8).

C.T. Russell "Pojednanie pomiędzy Bogiem a człowiekiem"

powrót do góry wersja do druku