Na spotkanie z Panem

Noc, zawierucha, dmie śniegiem coraz bardziej, wstaje, ubiera się po cichu, aby nie zbudzić domowników. Wychodzi z domu, wszyscy pogrążeni we śnie - najlepsza pora do spania. Odśnieża samochód, wsiada, ziąb przenika do szpiku kości. Modli się, aby szczęśliwie dojechać do stacji w Radomsku. Na drodze zaspy, ślisko i straszno, ale w sercu żar miłości do Pana, jedzie na spotkanie z Panem, którego umiłował ponad wszystko. W Radomsku wsiada do pociągu, samochód zostawia na parkingu. Przyjeżdża do Katowic - budzi się dzień, pierwszy po sabacie - na spotkanie z Panem. Przyjeżdża do Chorzowa, otwiera salę - jest pierwszy - chociaż mieszka najdalej. Chwilę odpoczywa, czyta, rozmyśla - za niedługo będą się schodzić bracia i siostry. Tutaj też w nocy padał śnieg. Trzeba odśnieżyć, kończy pracę, idą pierwsi zborownicy. I tak rok po roku, niedziela za niedzielą, w słocie, zimnie, upale, bez szemrania zdąża na spotkanie z Panem. Od pierwszego spotkania, gdy powiedział: "Idę, o Boże, aby czynić wolę Twoją" - bez szemrania, z gorliwością wypełnia swoją służbę, czyniąc dobrze wszystkim, a najwięcej Panu, Prawdzie i braciom, jak potrafił najlepiej. I tak przez 44 lata. Właśnie przyszły lata, o których Biblia pisze: "Nie podobają mi się", zmęczenie, choroba. Nogi bolą, bardzo bolą. Dlaczego tak szybko, Panie? To nic, "niech się dzieje wola Twoja, Panie". To już ostatni raz, mówi jadąc na spotkanie z Panem na konwencji w Budziarzach. Potem jeszcze do zboru w Chorzowie. Dopełnia służby - "dobrze sługo dobry i wierny, wnijdź do radości Pana twego", aby radość ze spotkania była wiecznie trwająca.

pamięci br. Lucjana Kępy (R.H.)

powrót do góry wersja do druku